drukuj

Jednostki wojskowe i ludzie w Lubartowie w latach 1914-1939. Historia jednego żołnierza

Utworzono: 18-08-2009, godz. 12.29, Ostatnia aktualizacja: 15-09-2009, godz. 15.40

Kategorie:

Historia

Tagi:

jednostki wojskowe w Lubartowie

Michał Marciniak urodził się 24 sierpnia 1914 roku w Bożej Woli. Syn Józefa i Stanisławy z domu Goździńska. W Doli ukończył szkołę powszechną. Naukę kontynuował w trzyletniej Szkole Dokształcającej Zawodowej w Śremie, którą ukończył 16 lipca 1932 roku.

Praktyczną naukę w zawodzie pobierał u wujka w Chaławach. 10 kwietnia 1934 roku złożył egzamin czeladniczy. Do 1 listopada 1936 roku pracował w majątku w Kostyniu, w charakterze kołodzieja. 2 listopada powołany został do czynnej służby wojskowej i wcielony do 2 kompanii strzeleckiej 8 Pułku Piechoty Legionów.

W lipcu skierowany na kurs sanitariuszy w macierzystej jednostce. Od sierpnia 1937 roku pełnił służbę w Lublinie, a w listopadzie 1938 roku przeniesiony do rezerwy. Po wyjściu z wojska osiedlił się w Lubartowie. Tu podczas manewrów w 1937 poznał żonę, pracował jako kołodziej.

W 1939 zmobilizowany do 8 Pułku Piechoty z przydziałem do samodzielnego batalionu na stanowisko sanitariusza. Brał udział w kampanii wrześniowej. Jego szlak wojenny wiódł przez Radom, Iłżę, Kutno, Łęczycę, Górę Św. Małgorzaty, nad Bzurę i Puszczę Kampinoską. 17 września wzięty został do niewoli niemieckiej.

Początkowo umieszczony został w sali Klasztoru w Niepokalanowie, następnie przewieziony do obozu jenieckiego w Rawie Mazowieckiej, a po tygodniu do miejscowości Końskie na Kielecczyźnie. Z obozu jenieckiego został zwolniony 25 października. Przez Łódź, Krotoszyn Radom , Rzeszów powrócił do Lubartowa.

Podczas okupacji hitlerowskiej pracował w charakterze kierowcy-kołodzieja. Następnie wstąpił do Armii Wojska Polskiego i przeszedł prawie cały szlak bojowy pod Berlin . Po zakończeniu wojny początkowo zatrudniony był w PGR, na stanowisku kołodzieja.

A w Lesznie 10 kwietnia 1948 roku złożył egzamin mistrzowski. Po wypadku w pracy, w dniu 12 sierpnia 1968 roku, przeszedł na rentę inwalidzką.

12 października 1976 roku awansowany na kaprala, a dziesięć lat później na plutonowego. Odznaczony został: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979), Medalem "Zwycięstwa i Wolności 1945"(1976), Medalem "Za udział w wojnie Obronnej 1939" (1982), Odznaką "Weterana Walk o Niepodległość" (1995). Obecnie wraz z żoną i wnukami mieszka na terenie powiatu Radzyńskiego