Marian Starownik albo szklane paciorki...

by mianować się moją "szefową", jak w owym obrzydliwym nocnym mejlu z 27 listopada ubiegłego roku, a wprost przeciwnie – stać ją było nawet na koleżeńskie podziękowanie, że dzięki mojej koalicyjnej propozycji wobec PSL została wicestarostą Powiatu, lokalne relacje na linii PiS – PSL miały się całkiem dobrze.

Dla ludzi z zewnątrz uosobieniem PSL-u w terenie był „od zawsze" Marian Starownik. Dla mnie też jasne było, że, po zapoznaniu się z wynikami wyborczymi do Powiatu w 2006 r., należało wykonać pierwszy telefon właśnie do niego. Było to tym łatwiejsze, że przez ładnych parę lat byliśmy szefami samorządów w sąsiednich Gminach: On w Uścimowie, a ja w Ostrowie Lubelskim. Chociaż politycznie byliśmy odlegli, to myśl o wspólnej koalicji nasunęła się w sposób naturalny i bezproblemowy. Tak się bowiem składało i składa nadal, że Marian Starownik jest czasem przedmiotem krytyki, ale alternatywy dla niego lokalne, polityczne środowisko, to już jakoś znaleźć nie może. Ta krytyka zresztą odbywa się przeważnie gdzieś w krzaczkach, na uboczu, półgłosem, jest wątła i taka jakaś przepełniona niewiarą i zupełnie nieszczera.

PSL w Powiecie Lubartowskim nigdy nie zdobył większości, ale zawsze jest u władzy. Nieliczni adwersarze PSL-u mogli się więc dogadywać, tworzyć alternatywne koalicje i odsuwać tenże PSL od lokalnej władzy. Jak przychodziło jednak, co do czego, to na wyścigi próbowali przechytrzyć swoich niedoszłych sojuszników i sami zająć pozycję jedynego koalicyjnego partnera PSL-u w Powiecie.

Nie inaczej było zresztą i w 2006 roku. Myślę, że powód tego był prozaiczny: Marian Starownik po prostu przerasta o głowę tych niedowarzonych, lokalnych kacyków doświadczeniem, determinacją w dążeniu do celów i, jak by na to nie patrzeć, politycznym obyciem. Dowodem zresztą, że to fakty jest choćby to, że żadna inna partia i ugrupowanie nie wykształciły lokalnych liderów, których wpływ na bieg wydarzeń byłby porównywalny. Zamiast tego, przed wyborami te inne partie i partyjki przywożą do Lubartowa jakichś odległych od naszych miejscowych spraw liderów, gdzieś z Lublina albo i dalej, i każą nam na nich głosować.

Ci partyjni przybysze „z wielkiego świata" w towarzystwie miejscowych aktywistów, których jedynym zadaniem jest zapewnienie frekwencji, opowiadają okazjonalne frazesy bez znaczenia, rozdając je na lewo i prawo niczym „blade twarze" szklane paciorki Indianom. I tak co 4 lata „w koło Wojtek". W efekcie lobbować nic się nie da, dotrzeć z naszymi lokalnymi sprawami do centralnych decydentów też nie ma jak. Na szczęście są wyjątki; Stowarzyszenie LGR "W dolinie Tyśmienicy i Wieprza", jako jedynie na Lubelszczyźnie otrzymało aż 31 mln dofinansowania. Stowarzyszenie powstało przed kilku laty właśnie z inicjatywy posła Mariana Starownika. Członkami stowarzyszenia jest 12 gmin z powiatu lubartowskiego, parczewskiego i ryckiego.

Dlatego zupełnie świadomie w tych wyborach parlamentarnych do Sejmu będę głosował na p. Mariana Starownika. Do czego namawiam tych wszystkich, którzy chcą skutecznie promować nasze lokalne, gospodarcze, inwestycyjne, rolnicze i społeczne interesy. Bez oglądania się na podpowiedzi „życzliwych" lokalnych politykierów, którzy dostają partyjne zadanie, by jak najwięcej "mięsa armatniego" z naszego terenu głosowało na ich politycznych szefów z Lublina albo z Centrali. Bo to uliczka ślepa i samobójcza, jak pokazuje dotychczasowa praktyka choćby w naszym mieście, czy powiecie.

Dzisiaj spór polityczny i programowy rozstrzyga się na poziomie Warszawy. Na poziomie gminy, czy powiatu potrzebne nam są konkrety. Potrzebne są pieniądze, wpływy i skuteczny lobbing. Tego nie załatwią spadochroniarze przedwyborczy z Centrali. Dla nich Lubartów to tylko miejsce do odfajkowania. Ich rzeczywiste interesy, zobowiązania i środowisko wyborcze jest gdzie indziej. Dla nich jesteśmy tylko dodatkową zdobyczą wyborczą bez dalszego ciągu. Elektorat Mariana Starownika jest tu. Tutaj też należy oczekiwać od niego wsparcia dla samorządów, dla rolnictwa i dla ludzi. Ten rachunek może i musi być jednak proporcjonalny do wyborczego poparcia, którego mu udzielimy. To wydaje się i roztropne, i wzajemnie uczciwe.