Miś w Lubartowie: Dzieci podziękowały tańcem

No tak proszę Państwa, jak to

No tak proszę Państwa, jak to się mówi „Święta, Święta i po Świętach”. Usiadłam sobie podumać, po tym całym zamieszaniu wokół „Misia”. Akcja się skończyła, czas zbilansować dokonania. Dzięki portalowi MM mieliśmy przyjemność brać po raz pierwszy udział w akcji charytatywnej i teraz jest co wspominać...Absolutnie nie zamierzam się chwalić, jak to wspaniałomyślnie udało nam się doprowadzić akcję do finału, nic z tych rzeczy! Prawdą jest, że wszyscy, do których się o pomoc zwracaliśmy chętnie ją nam ofiarowali, ale w tej chwili mam zamiar podzielić się z Wami problemem, z jakim się spotkałam. Przed przybyciem naszego Świętego Mikołaja dało się odczuć w świetlicy wielkie poruszenie. Dodatkową sensację wzbudzali Panowie z aparatem fotograficznym, a tego, co działo się już po przybyciu Świętego, tego nawet najlepszy aparat fotograficzny nie odda. Dzieciaki bardzo chciały pokazać się z jak najlepszej strony, popisywały się swoimi umiejętnościami i widziałam, że czuły się najważniejszymi bohaterami tego dnia! I wtedy pojawił się problem. Zaczepił mnie kilkunastoletni chłopak mówiąc: „proszę Pani, ja wiem, że nie ma żadnego Świętego Mikołaja”. Opowiedział mi pokrótce historię biskupa i czekał, co ja na to. Miałam wrażenie, że prowokując mnie mówi coś zupełnie innego. „Niech mnie Pani przekona, że On jest”. To najtrudniejsze pytania, których nie można zbyć niczym. Pomyślałam- Co teraz? (dotąd to była łatwizna) Wiesz co- powiedziałam- na pewno masz dużą wiedzę na ten temat, ale pomyśl, skoro nasz bohater był bardzo dobrym człowiekiem, to może Tam wyrobił sobie porządne chody i coś jeszcze może...Pomyśl, gdyby ci wszyscy dorośli ludzie, którzy się do naszych mikołajek przyczynili, nie mieli cienia wiary w Świętego, to czemu mieliby robić dla Was cokolwiek?
Chłopak zaczął wątpić w zwątpienie, a i ja mam mniejsze wątpliwości...
Pozdrawiamy