Panie Burmistrzu- zapraszamy na referendum!

Tylko po to, żeby nie iść. Bo a nuż się uda i będzie głupio. A niektórym nawet wstyd.

Odpowiedzi na pytania referendalne są dwie: TAK lub NIE.

Specjalnej wiedzy oprócz posiadania własnego zdania nie wymagają.

A z kolei niektórzy wymagają „niemania” własnego zdania.

Idea Stowarzyszenia MOL została zainspirowana faktem, że szeregowy obywatel ma trudności z załatwieniem wielu spraw dotyczących rozwiązań nie tylko indywidualnych, ale także dotyczących większej grupy mieszkańców.

Żebyśmy wszyscy zyskali poczucie, że faktycznie jesteśmy współgospodarzami naszego miasta i jako tacy mamy prawo uczestniczyć w procesie decyzyjnym dotyczącym ważnych spraw w mieście.

Ja rozumiem, że w przypadku Placu ludzie mają nie iść, bo „powiedział przecież, że w tej kadencji…”.

Powiedział. A w budżecie jest. I dlatego jest referendum, bo nie jest tak, jak jeden z drugim powiedział. I w sumie nawet powiedzieć decyzyjnie prawa nie miał.

Właściwie Plac Piłsudskiego tyle waży, że aż bezcenny. Bo ileż to już się za tę kwotę nabuduje i nastawia…

Wypada podziękować Panu Burmistrzowi, oraz pozostałym koalicjantom za tak duże zaangażowanie emocjonalne w sprawę referendów. I za troskę o zdrowie obywateli, żeby się nie przeziębili, podejmując decyzję w sprawie swojego miasta. Być może wychodząc naprzeciw trosce uda się nam zorganizować jakiegoś zaprzyjaźnionego Indianina, czy też inną „babkę mądrą”, żeby pogoda dopisała.

I zapraszamy go na głosowanie, żeby - jako obywatel Lubartowa - również wziął w tych decyzjach udział.

Bo my tego głosu ani tzw. zwykłym mieszkańcom, ani tym bardziej Włodarzom – nie odbieramy.

Zgadza się – głos nam czasem odbiera na to, co słyszymy...

                Jeżeli zabudujemy całą Lubelską budynkami, to zróbmy jeszcze przejścia dla pieszych nad ulicą i Lubartów w całości będzie miastem tunelowym. A najlepiej zejdźmy wszyscy do podziemi (mam nadzieję, że jakieś są) i wtedy problemu komunikacyjnego nie będzie.

 Tu przypomina mi się porównanie zabudowy do szczerbatych zębów… powiedziałabym, że zdaje się, tylko w sztucznej szczęce odstępów między zębami nie ma, żeby uniknąć uszkodzeń.

Wprawdzie pogubiłam się już w argumentacji, czy Plac sprzedać w razie, jeśli nie wystarczy, czy bo wyłamane zęby to są w przestrzeni, czy bo po prostu nie uchodzi. Nazwa nie uchodzi.

Ale to przecież zupełnie nie ważne, albo ważne niezupełnie.

Najważniejsze, żeby frekwencji nie było. I w ogóle nie istotne, że w ten sposób zamiast lekcji demokracji mamy modelową lekcję bierności.

Tak to dziarsko maszerując, z jasnym wzrokiem patrząc w przyszłość, pokażemy naszym dzieciom – patrz synu – tu Starostwo, tu Ratusz, tu Urząd Gminy, a tu – nie przychodzi się głosować. I żebyś mi się nie ważył przestępować progu lokalu wyborczego póki żyję!

Może to głupio zabrzmi do Władz Miasta, jako organu nadrzędnego, ale wychowanie rodzinne, obywatelskie i patriotyczne to jeden z obszarów działalności edukacyjnych przedszkola. Głupio, nie?

Kiedy rozmawia się z mieszkańcami, gros osób mówi – pani, oni i tak zrobią, co chcą.

Referendum to rzeczywisty wpływ na to, co w mieście się dzieje. Akcja pod tytułem – siedzę w domu, ja nie idę jest typowa dla przeciwników referendów.

Czytam pytania typu – po co te referenda - o plac, o odwołanie, przecież wkrótce wybory?

I sama zastanawiam się – skoro niedługo wybory - skąd ten paranoiczny lęk przed oceną? Bo przecież referendum niewątpliwie jakąś oceną sprawowania władzy jest ?

Koszt referendów będzie taki sam, bez względu na Twoją Mieszkańcu obecność, czy jej brak. Tłumaczenie, że to jest mój wybór, jest żadnym tłumaczeniem i żadnym wyborem, o ile jakieś zdanie na temat przedmiotu referendum mam. Jeśli go nie mam – zgoda, zostaję w domu, bo nie mam zdania. W innym wypadku idę swoje zdanie przedstawić.

Zastanawia mnie fakt, czy równie ochoczo do pozostania w domu nawoływania usłyszę przed wyborami… W interesie Nas wszystkich powinno leżeć, aby Lubartów nareszcie miał okazję pozytywnie w świadomości naszej i innych zaistnieć. Mam na myśli fakt, że nie jesteśmy miastem „zaciemnionych” mieszkańców, lecz światłych obywateli.