Przewodniczący Rady Powiatu namierzony przez fotoradar. Czyli w Krainie Wiecznych Łowów

Kraina wiecznych łowów

            Całkiem niedawno miałem okazję przemieszczać się autem trasą E 77  Radom – Warszawa. Jadąc nocną porą, praktycznie pustą dwupasmówką, z prędkością, jak się później okazało, 102 km/h, całkowicie kontrolując sytuację, mijałem ok. godz.3-ciej miejscowość Tarczyn, gdy nagle coś błysnęło  nad moją, ogarniętą błogostanem, głową. Ten błysk „olśnił” mnie  po dwóch tygodniach w postaci 3-ch kolorowych zdjęć mojego pojazdu wraz z 6-cioma punktami karnymi i mandatem w wys. 300 zł, wystawionym przez straż miejską w Tarczynie.

            Rozumiałem do tej pory, że fotoradary służą poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W czym jednak zagrożenie dla takiego bezpieczeństwa stwarzał mój samotny pojazd na ekspresówce w środku nocy? Okazuje się jednak, że fotoradary stają się biznesem dla coraz większej grupy samorządów lokalnych. Kupują one, albo nawet wręcz wypożyczają za setki tysięcy złotych te pożyteczne w założeniu urządzenia, by urządzać swoiste polowania na obywateli, czyli np. na takich frajerów jak ja. Gdyby bowiem poważnie traktowano pierwotną funkcję fotoradaru, który z pewnością w ciągu dnia przy dużym natężeniu ruchu jest przydatny i gdyby szanowano też szarego obywatela, to urzędnik straży miejskiej nie wysyłałby mandatu komuś, kto takiego zagrożenia nie stwarza absolutnie.  Fotoradar w takim ujęciu zamienia się w rewolwer rabusia obrabiającego przejeżdżający dyliżans, a poprawianie gminnych finansów z mojej sakiewki kojarzy mi się z pobieraniem średniowiecznego myta na rogatkach byle mieściny.

            Podobną rolę zaczynają także pełnić samorządowe parkometry. Te, pierwotnie nacechowane dobrymi zamiarami ograniczenia czasu postoju pojazdów, urządzenia również powoli zamieniają się w narzędzia przemocy fiskalnej. Jeśli bowiem taki samorząd nie inwestuje w nowe parkingi, jeśli nie buduje ścieżek rowerowych i nie rozwija transportu publicznego, to tym samym cynicznie łupi  nasze kieszenie, nie stwarzając żadnej alternatywy dla obywatela, by ten mógł w inny sposób dotrzeć do centrum miasta.

            Zaryzykuję również przy okazji tezę, że próg 0,2 promila zawartości alkoholu we krwi, to tak naprawdę pozostałość starego systemu, w którym obywatel ma być cały czas trzymany w szachu. Jesteśmy bowiem w towarzystwie takich „nowoczesnych” krajów jak Albania, Białoruś i Ukraina. Cały Zachód, który jest tak czasem nadmiernie i bezkrytycznie naśladowany, ma ten próg na poziomie 0,5 promila, a Wielka Brytania, Irlandia, czy Luksemburg – nawet 0,8 promila.  Wiemy przecież, że na Ukrainie nie pije się przez to mniej alkoholu, niż u nas, a  wypadkowość w krajach zachodnich jest znacznie mniejsza. Dzisiaj jednak przeciętny obywatel, nie może pojechać autem z żoną na lampkę wina do kawiarni, albo z kumplem na jedno piwo do pubu. Musi wziąć taksówkę, albo łapać autobus do Lublina. Albo drżeć, że go złapią z zawartością 0,21 promila lub upić się całą zgrzewką w domowym zaciszu, czy gdzieś w krzakach. Wtedy będzie ok…

            W mitologii indiańskiej kraina wiecznych łowów to raj, który po śmierci czeka bohaterskich wojowników. Dla statystycznego obywatela z krainą wiecznych łowów  może kojarzyć się także Polska lokalna, gdzie za progiem domu to na ciebie – czytelniku, odwrotnie niż w indiańskim raju, poluje kto tylko chce i może: straż miejska z fotoradarem, lub parkometrem, poborca podatkowy z jakimś zeznaniem podatkowym za 12 złotych i 36 groszy, policja z kodeksem wykroczeń za uroczy wieczór  z narzeczoną albo radni z kolejnym podatkiem. Ta gęsta sieć panoszących się wokół ograniczeń i pułapek, czyni w sumie z naszej rzeczywistości karykaturę społeczeństwa obywatelskiego. Coś trzeba z tym zrobić.

                                                                                  Grzegorz Gregorowicz

Czy zgadzasz się z autorem? Opisz swoje doświadczenia z fotoradarem.