Piękne i bestie

W ostatnim muzycznym wpisie przyznałem się do atencji dla sztuki wokalnej Christiny McVie z zespołu Fleetwood Mac:

Z miłą chęcią dorzucę jeszcze jeden jej kawałek:

Gwoli sprawiedliwości dodam, że w późniejszym okresie do składu z Christiną McVie dołączyła jeszcze inna znakomita wokalistka – Stevie Nicks:

Jak dobra była to pieśniarka i jaka niezła z niej laska pokazuje występ, poza grupą Fleetwood Mac, tym razem w duecie z innym herosem rocka – Tomem Petty:

O Fleetwood Mac piszę tym razem z dwóch powodów. Pierwszy jest taki, że to rzadki przykład w muzyce rockowej fantastycznego sukcesu komercyjnego, po całkowitej zmianie stylistyki muzycznej, którego ukoronowaniem był album „Rumours" z 1977 roku. Ta zmiana brzmienia i potem stylu dokonywała się stopniowo od 1970 r., najpierw po przyjściu organistki i wokalistki Christiny Perfect – McVie, a potem dołączeniu do składu Stevie Nicks wraz z jej „fagasem" – Lindseyem Buckhinghamem:). Po ich przyjściu zespół zerwał z blues rockiem i poszedł w kierunku polerowanego i wygładzonego pop rocka, co zresztą bardzo się zespołowi opłaciło:).

Drugi powód nazywa się Peter Green, a właściwie Peter Greenbaum :

Nie chcę tu wywoływać antysemickich ekscesów, ale prawdą jest, że i w jego muzyce słychać było odniesienia do żydowskich korzeni:).

Peter Green uważany jest przez niektórych za najlepszego białego bluesowego gitarzystę wszechczasów, nawet uwzględniając Erica Claptona:

Którego zresztą zastąpił w zespole Johna Mayalla:

A następnie wyewoluował w pierwszy blues rockowy skład Fleetwood Mac. Nie do końca się z tym zgadzam, zwłaszcza że mam jeszcze kilku innych pretendentów do tego miana, mianowicie Dave'a Clempsona (Bakerloo, Colosseum, Humble Pie):

Albo Rory Galaghera:

Nie protestuję jednak, bowiem Green w okresie do połowy 1970-go roku grał genialnie:

Notabene, motyw z drugiej części tego utworu lepiej mi wchodzi, niż sławny Albatross. Inne jego dokonanie są równie porywające:

Albo to:

I jeszcze to:

Pod koniec dołożę i te perełki nagrane w różnych okresach jego artystycznej drogi:

Oraz to:

Wszystko co piękne, jest nieprawdziwe albo przemijające. Peter Green uległ psychozie i środkom halucynogennym. W połowie 1970 nagle opuścił zespół, coś tam potem wydając i nagrywając:

Nawet niezłe... Czytelnikom zaś proponuję, by sami poszukali na You Tube wszystkiego, co ma związek z Peterem Greenem. Jego wrażliwość muzyczna i wirtuozeria jest tego warta...

Na koniec, dla tych co wytrzymali, mam niespodziankę :). Kto mówi, że współczesne kobiety nie lubią rocka, a zwłaszcza jego odmiany bluesowej? No to spójrzcie:

Gdybym był kawalerem, natychmiast wysłałbym wiązankę kwiatów wraz z oświadczynami na odległość:)).