Rozmówki rodem z magla

Wczoraj i dzisiaj kilka osób (słownie sześć) pytało mnie mniej więcej w ten deseń: - słyszałeś/słyszał Pan o zatrudnieniu Zwolińskiego w szpitalu? I co ty/Pan na to? – Nie, pierwsze słyszę – odpowiedziałem za pierwszym razem i: - tak już słyszałem – za następnymi. – A pytaliście mnie, jak lokalna komórka PiS-u, w osobie radnego Kardasza, robiła skok na „pecowski transport węgla". Pies z kulawą nogą nie był wtedy zainteresowany moim zdaniem, tak że sam musiałem zgłaszać się na ochotnika do odpowiedzi:). Niby to dlaczego mam coś o tym sądzić. Chyba mam prawo nie mieć zdania – próbowałem metody na odczepnego. – No tak, ale jesteś/jest Pan w tej Radzie Społecznej szpitala? - I co z tego? Nikt nas nie pytał o zdanie, tak jak zawsze zresztą w tego typu sprawach. Zadaniem Rady nie jest bowiem opiniowanie zatrudniania nowych pracowników do szpitala. Z przeszłości pamiętam, że parę razy zgłosiłem się na ochotnika do opiniowania kilku zwolnień – usiłowałem coś tam cierpko dodać.

Ostatni telefon wykonał jakąś godzinkę temu w tej sprawie kolega, bardzo zbulwersowany zarówno owym zdarzeniem, jak i moim brakiem podniecenia z tego powodu. W końcówce pogaduchy, która się najwyraźniej nie kleiła, rzekłem mu coś takiego: - Słuchaj, w stadnym odruchu bezkształtnego, anonimowego tłumu głosujemy na podanych na tacy kandydatów, bez własnego procesu myślowego. Za chwilę, w tym samym stadnym amoku, chcemy zdejmować z piedestału wczorajszych bohaterów. Co my zrobiliśmy z tym naszym szacunkiem do autorytetów? Czym dzisiaj jest stanowisko burmistrza? Czy to dobrze, że wczoraj wsadzamy na ten urząd w zgodnym odruchu tysięcy ramion, a dzisiaj raduje nasze serca widok bezrobotnego Burmistrza? Mnie nie raduje i ten widok jest dla mnie okropny, niezależnie od tego, co ja sądzę o dokonaniach tego czy owego Burmistrza i stylu sprawowania przez niego władzy. Oczywiście otwartym pytaniem jest, kto powinien w pierwszym rzędzie o tym zatrudnieniu pomyśleć. Ale, niezależnie od odpowiedzi, której niech sobie każdy udzieli na prywatny użytek, widok wczorajszych bohaterów tłumów, którzy dzisiaj mają szlifować bruk, jest karykaturą naszej wspólnoty lokalnej. Za łatwo wybieramy, za szybko wy...... Chciałem powiedzieć – wyrzucamy. – Kapujesz? – odpowiedź kumpla zachowam dla siebie:).