Rozmowy (nie)kontrolowane

Wracam dzisiaj samochodem z delegacji. Myśli krążą gdzieś w „kartoflach", gdy nagle sygnał claptonowskiej layli z komórki pobudza mnie do czynu:
- Cześć inżynierze – głos kolegi drąży słuchawkę przy uchu – widzę, że ci wycięli bloga u Jędryszki. - Eee, nic poważnego, to nawet lepiej, bo wzmoże zainteresowanie sprawą – próbuję bagatelizować incydent.
- Słuchaj, a co ty chcesz tym blogiem osiągnąć ?– kolega nie rezygnuje z przesłuchania:)
- No, chcę od czasu do czasu napisać coś, co wydaje mi się ważne z punktu widzenia publicznego. Aha, i sporadycznie jakąś impresyjkę n/t tego, co mi gra w duszy, np. o muzyce rockowej – tłumaczę się, jak mogę...
- Wiesz co – kolega nie odpuszcza – ty się musisz na coś zdecydować. Twoje wpisy tak naprawdę to są analityczne eseje, a nie osobiste uwagi. Blog to przecież jest rodzaj pamiętnika, a ty chcesz ludziom pisać drobiazgowe rozprawki. To nie tak. Po dwóch miesiącach będą mieli dosyć ciebie i twoich analiz – dokończył dzieła zniszczenia mojego szczątkowego w tym momencie samopoczucia:)
- Bo ja wiem – próbuję coś dukać w biernej obronie.
- Oczywiście, że tak. Ludzie chcą na blogach poznać człowieka od podszewki. Co myśli, co mu się nie udaje, co go wkurza, gdzie się wygłupił. Potrzebny im żywy facet, a nie robocop, co to pisze intelektualne smęty. Pokaż np., jak reagujesz, gdy dostaniesz na stół przypaloną zupę – nie popuszcza.
- O, co to, to nie. Moja żona gotuje znakomicie – zareagowałem na tyle wiarygodnie, że połowica byłaby zadowolona:).
- Aha, duzi chłopcy kochają swoje żony, bo gotują jak ich mamusie – kolega tokuje i ciągnie dalej – Te twoje wpisy są niezłe, zainteresowały niektórych. Ale to nie wszystko. Albo będziesz pisał eseje i zyskasz miano mądraliny dla niektórych, albo pokażesz, że jesteś jednym z nich. Z wadami, z wygłupami, z błędami. Przemądrzałych facetów, w dodatku w okularach, nikt nie lubi – sięga po broń ostateczną.
- Chyba za daleko idziesz – mówię mu pojednawczo – wcale nie miałem żadnych zamiarów na dalszą metę. Po prostu chciałem coś opisać, coś zrecenzować, coś obnażyć, to wszystko – tkwię dalej w defensywie słownej.
- No to spójrz na to tak: po co chcesz pisać dalej o muzyce sprzed trzydziestu, czterdziestu lat. Ludzie już wiedzą, że to twoje hobby, ale oni słuchają rapu, disco polo i Dody. Twoje muzyczne sympatie to dla nich skansen – kolega wciąż nie ustępuje.
- O Gosi Andrzejewicz to ja nie będę pisał - walę na odczepnego.
- Albo, dlaczego wciąż dokładasz Pani be i Panu ka? – łatwo będzie ci można wmówić, ze prowadzisz jakąś prywatną wojenkę – kolega wchodzi w nowy wątek.
- Chcę ich po prostu zdemaskować. Pokazać, że twarz, którą publicznie pokazują, jest nieprawdziwa – nieco się ożywiam, bo i temat nie martwy:).
- Zgoda, jeśli chodzi o cele, ale metoda jest beznadziejna. Oni już i tak nikogo nie przekonają w następnych wyborach, że, oprócz własnego koniuszka nosa ,chcą rozwiązywać jakieś społeczne problemy. A ty z nich robisz po prostu ofiary swojej napaści. Tak cię będą malować. Odpuść sobie, zostaw ich, sami bez twojego wsparcia i zaplecza obnażą się wcześniej, czy później. Daj spokój – kolega najwyraźniej dzwonił na czyjeś zlecenie:).
- Podsumujmy rozmowę – chcę się uwolnić od dalszych dywagacji – mam przestać dokonywać problemowych , analitycznych wpisów, pokazać umiłowanie kultury masowej, założyć chustę na głowę i krakać jak wszystkie wrony – czy tak? – wbrew założeniu brzmię zaczepnie.
- To nie tak. Pisz te swoje analityczne wprawki, ale krótkie i rzadko. Pokazuj, jak kiedyś, jakieś pozytywne przykłady, że można lepiej, inaczej. Dokonuj częstszych wpisów rodzajowych – właśnie pamiętnikarskich. Pokaż, że jesteś stąd z Lubartowa, chodzisz tymi samymi ulicami, co oni i masz takie same problemy, jak oni. W przeciwnym razie ludzie będą uważali, że nie robisz nic, tylko siedzisz przed komputerem, walisz na okrągło w klawiaturę, ciągle pouczasz i nakazujesz. Ja wiem, że jest inaczej, ty też wiesz, że te teksty powstają ci tak, jakby nigdy nic, ot tak od niechcenia. Ale z zewnątrz może wyglądać to całkiem odmiennie – kolega chłostał mnie coraz bardziej.
- Wiesz co, ja już pozytywnie pisałem kiedyś w „Echu Lubartowa". Pies z kulawą nogą się tym nie interesował – przystąpiłem do systemowej obrony – O muzyce rockowej będę pisał, choćby tylko dla jednej osoby, bo to mi leży na wątrobie. Obiecuję, że tylko wtedy, gdy nuta będzie ciekawa:). - I na koniec ci powiem, że w zasadzie masz rację we wszystkim. Dlatego, tak trudno mi to od razu przyjąć. Uznałem cię właśnie za przemądrzałego snoba – próbowałem przechytrzyć kolegę jego bronią.
- Dobra, rób, jak chcesz. Alę widzę, że załapałeś o co biega – kolega nie wypuścił mnie ze swoich łap.
- Zobaczymy. Muszę już kończyć, bo śnieg zaczął padać na drodze – wykręciłem się od dalszej konwersacji.

Cholera, może ma rację...